Bron: AD Utrechts Nieuwsblad, dinsdag 9 mei 2006

Paspoort Daan de Jong

Geboren: 1982 in Utrecht.

Burgerlijke staat: ongehuwd.

Carrière: razendsnel, na zijn afstuderen in 2004, richting autonoom aan de Hogeschool voor de Kunsten exposeert hij volop. Hij is met 24 jaar het jongste lid van Genootschap Kunstliefde, waar hij direct na zijn afstuderen lid van werd met doel: netwerken en tentoonstellingen in de wacht slepen.

Zijn credo: muziek en schilderkunst horen bij elkaar, zoals de wolken bij het landschap eronder. Daan de Jong denkt in muziektermen over zijn schilderijen.

Thea Figee Utrecht

Aan het wegwerken van z'n broodnodige uitzicht wordt gewerkt. Daan de Jong, schilder van landschappen en wolken kijkt uit op een verse bouwput naast de Rabobank en aangrenzend Jaarbeurscomplex. Zijn atelier is maar een paar vierkante meters groot, met lappen van andere ruimtes in het woonhuis van z'n Italiaanse vrienden afgeschermd. Het staat er zo vol spullen van anderen dat de schildersezel niet eens zou kúnnen omvallen. Schilderijen die af zijn worden bij pa en ma in de opslag gezet, maar: ,,Ik kan hier prima werken. Ik ben snel tevreden.''

Het gaat Daan de Jong voor de wind. Amper afgestudeerd en nauwelijks een jaar lid van het genootschap Kunstliefde kreeg hij in de huidige ledententoonstelling al een eervolle vermelding voor zijn schilderij 'Marcia Funebre', een begrafenismars in een donkere bomenlaan. Je ziet ze niet, maar er is een zwaar vermoeden van wolkenluchten waaruit dagenlang onophoudelijk regen viel, die de stoepen een spiegelende naargeestig doorweekte gloed gaf. Je krijgt er de rillingen van.

Daan de Jong ontdekte dat hij kon tekenen toen hij op zijn dertiende strips en tekenfilms van Prins Valiant (Harold Foster) zag. Daarna: ,,hield het nooit meer op'', geeft de wat onzekere kunstenaar toe. Nog steeds onzeker? ,,Ja, maar dat is niet erg, want anders kun je de eigen kunst nooit verbeteren.'' In de kast staan ordners vol tekeningen die hij op reizen naar vooral Frankrijk en Italië maakte. Soms waren het voorstudies voor de schilderijen die volgden. Om ze goed in zich op te nemen gaat hij bij voorkeur op de fiets door het landschap. Bij een mooie ruïne of kasteel komt het schetsboek uit de fietstas en schrijft hij erover in een dagboek. Z'n handschrift is bijna dwangmatig netjes. Het boek zit vol treinkaartjes, bonnetjes van de herberg waar hij sliep en meer wat een ander zou weggooien. ,,Mijn verslaving is vastleggen.''

Ordenen staat in dit werk centraal. Elk schilderij heeft een titel, maar ook een datum en tijdstip waarop het geschilderde moment werd meegemaakt en het de toets van zijn statement heeft doorstaan: ,,Mijn doel is het overbrengen van een stemming en gemoedstoestand, gerelateerd aan een bepaalde plek of gebeurtenis in mijn leven, met muziek als grootste inspiratiebron.'' Elk schilderij ontstaat met een eigen pianomuziek, Tsjaikovski, Debussy, Liszt, Rachmaninov. Allemaal muziek met een sterke sfeer. ,,Ik ben een romanticus, ongeveer tussen impressionisten en symbolisten in. Mijn vader is pianist. Dat heeft invloed. Elk schilderij heeft een eigen ritme en tempo. Het liefst zie ik dat mensen mijn schilderijen met de juiste pianomuziek op de koptelefoon beleven.'' Hij wijst op een uiterst verstild schilderij met vrouw in een trapportaal en titel Andantino.

Geen impressionist zonder belangstelling voor licht en vandaar ook het hoofdstuk wolken: ,,Ik kijk elke dag het weerbericht.'' Hij schildert het licht dat wolken een rij boomtoppen of een gebouw gunnen en heel ontnuchterend lezen we op zo'n torenflat ineens KPN. De Jong is dan wel een romanticus, maar hij wil wél met beide beentjes op de grond blijven.

Het schilderij Marcia Funebre is t/m 28 mei in Kunstliefde, Nobelstraat 12a, Utrecht te zien. Open do t/m zo 13-18 uur.